طبابت

گر طبیبانه بیایی به سر بالینم ///// به دو عالم ندهم لذت بیماری را

طبابت

گر طبیبانه بیایی به سر بالینم ///// به دو عالم ندهم لذت بیماری را

مشخصات بلاگ

در عصر حاضر سه مکتب طبی به طور عمده نفس می کشند:
طب قدیم!
طب جدید!
طب تلفیقی!
اکثر مطالبی که به اسم طب سنتی و طب قدیم در جامعه تبیین می شود در واقع طب تلفیقی هست!!!
اما بنده در اینجا فقط و فقط قصد دارم به ترویج طب قدیم که پایه ای وحیانی دارد بپردازم.
باشد که مقبول افتد!

نویسندگان

بیمارى‏ هاى کودکان و مداواى آن‏ها

پنجشنبه, ۲۸ خرداد ۱۳۹۴، ۰۶:۵۸ ب.ظ

در معالجه بیمارى کودک قبل از هر چیز باید از تندرستى زن شیرده اطمینان حاصل کرد، مثلا اگر دایه به امتلاء خون گرفتار باشد، چاره آن فصد (رگ‏زنى) و حجامت است، اگر فشار بلغم داشته باشد باید بلغم وى را بیرون داد. اگر نیاز بدان باشد که طبیعت را در وى حبس و یا آزاد کرد، یا بخار را از سرش دور ساخت و یا اندام تنفسى وى به مداوا احتیاج داشت و یا سرانجام مزاج شیردهنده بد شده باشد، باید با داروها و معالجات مناسب آنها را برطرف کرد. اگر معالجه وى در جهت رفع بیمارى و کسالت از راه ایجاد اسهال باشد یا واقعا شیردهنده اسهال شدید داشته باشد و یا معالجه ‏اش بوسیله استفراغ از طریق دهان انجام مى‏ گیرد و یا خودش به استفراغ دچار شده باشد، بهتر است در این روزهاى بیمارى کار شیر دادن را کنار بگذارد و کس دیگرى بجاى وى این کار را به عهده گیرد.

بگذار اکنون بیمارى‏ هاى جزئى اطفال را بیان کنیم:

1- ورم‏ هائى که هنگام روئیدن دندان‏ ها در لثه پدید مى‏ آیند.

2- ورم ‏ها و ترنجیدگى در وترهاى اطراف گونه طفل‏. اگر این حالت روى‏ آور باشد باید محل ورم و ترنجیدگى را به ملایمت با انگشت مالش داد و چربى‏ هائى را که در بحث رویش دندان‏ ها ذکر شد بر آن مالید. برخى پنداشته ‏اند که در این حالت مضمضمه انگبین مخلوط با بابونه، یا عسل و سقز تازه از درخت آمده خوب است. همچنین بابونه و شبت را در آب مى‏ جوشانند و از آن بر سر مى ‏ریزند و افشره بابونه و شبت را بر سر مى ‏نهند.

3- بچه ‏ها عموما و در هنگام دندان درآوردن خصوصا به نوعى اسهال دچار مى ‏شوند.

برخى این حالت اسهالى را چنین تشخیص داده ‏اند که در لثه کودک چرکى پیدا مى ‏شود که طفل آن را همراه شیر فرومى‏ برد و این چرک که از مواد زائد شور طعم است سبب اسهال وى مى‏ گردد. شاید این نظر درست نباشد و دلیل فقط همین باشد که طبیعت بسیار سرگرم آفرینش دندان ‏هاست و چنانکه شاید و باید به کار هضم طبیعى نمى ‏پردازد و یا اینکه دردهائى به طفل‏ روى آورده است که مانع عمل هضم در بدن ناتوان وى مى‏ گردد. اگر حالت اسهال خفیف و کم باشد ایرادى ندارد، لیکن اگر زیاد و بحد افراط بود باید شکم بچه را در تخم گل سورى یا تخم کرفس و یا رازیانه رومى و یا زیره پیچید و یا ضماد زیره و گل سورى را که با سرکه آمیخته است بر شکمش نهاد و یا اینکه گاو رس را با کمى سرکه پخت و بر آن نهاد.

اگر این ضمادها فایده ‏اى نبخشند، به اندازه یک ششم درهم پنیر مایه شکنبه بزغاله را همراه آب سرد به بچه مى‏ خورانند. ولى در آن روز باید طفل را از شیر خوردن بازداشت، زیرا ممکن است شیر در معده‏ اش پنیر شود. بجاى شیر باید غذائى داد که کار شیر را انجام مى‏ دهد، مانند زرده تخم‏ مرغ نیم‏پز و مغز نان آب‏پز، و قاووت آب‏پز.

4- شکم کودک بند مى‏ آید و از دفع مدفوع بازمى‏ ماند. در این حالت باید از فضله موش یا عسل سفت، یا عسل همراه پونه و یا ریشه سوسن کبود (زنبق کبود) خام یا سوخته شیاف درست کرد و در معقد کودک شیاف کرد. یا اینکه کمى عسل یا باندازه یکدانه نخود سقز درخت بن را به وى خورانید و شکمش را به آهستگى با زیت اندود و یا نافش را با زهره گاو و بخور مریم مالش داد.

5- گاهى در لثه طفل احساس سوزش مى ‏شود. چاره این است که لثه را با روغن و موم مالش دهند. گوشت شور و گندیده نیز براى این کار مفید است.

6- ممکن است در بچه‏ ها، بویژه در موقع رویش دندان‏ ها ترنجیدگى پیدا شود. علت آن غالبا از سوء هضم و ناتوان شدن زیاد پى‏ هاست. این تشنج بیشتر در کودکانى دیده مى ‏شود که بدن بزرگ و مرطوب دارند. داروى این تشنج، روغن ریشه سوسن کبود و یا روغن مهک (سوس، شیرین‏ بیان) و یا روغن خیرى (شب‏بوى زرد) و یا روغن حناست.

7- بیمارى کزاز- چاره این بیمارى قثاء حمار (خیار شنبر، فلوس) آب‏پز یا روغن بنفشه و قثاء حمار است.

8- اگر کودک بر اثر تب یا اسهال شدید یبوست پیدا کرد و در تعاقب آن ترنجیدگى (تشنج) روى داد باید مفاصل او را کم‏ کم با مالیدن روغن بنفشه و یا روغن بنفشه همراه کمى موم پالائید، بعرق کردن وادارش کرد و بدفعات مکرر بر مغز او زیت و روغن بنفشه و غیره افشاند. چاره کزاز خشک نیز همین است.

9- اگر کودک به سرفه و زکام دچار شد، باید آب گرم بر سرش پاشید و زبانش را با انگبین اندود و بوسیله انگشت بر بیخ زبانش فشار وارد ساخت تا بلغم ‏ها را قى کند و بهبودى یابد. یا اینکه انگم درخت ارژن (صمغ عربى)، کتیرا، به دانه، رب سوس و فانید (شیره نیشکر) را هر روز با شیر به طفل داد.

10- ممکن است طفل به تنگ نفسى دچار آید. براى علاج آن باید بیخ گوش ها و بیخ دندان وى به زیت اندوده شود و طفل باید قى کند و اگر زبانش را بفشارند بسیار سودمند است.

در دهان وى آب گرم را قطره قطره مى‏ ریزند و باید چیزى از آمیزه بزرقطونا (اسپرزه) با انگبین را بلیسد.

11- بسیار اتفاق مى‏ افتد که کودکان شیر فروبرده را پس مى ‏دهند یعنى استفراغ مى ‏کنند. در بچه شیرخوار، غشاى داخل دهان و زبان چنان نازک است که تحمل ساییدن چیز نرم را ندارد تا چه رسد به بیرون آمدن مایع شیر از دهان. طفل از این بازآوردن آزار زیاد مى ‏بیند. بدترین بازآورده ‏ها آن است که برنگ سیاه زغال درآید و آن کشنده است. اگر ماده بازآمده سفید یا سرخ باشد سالم ‏تر است. باید این حالت بوسیله بازدارنده ‏هاى استفراغ که در کتاب جزئى آمده است مداوا شود. شاید تداوى بوسیله بنفشه کوبیده یا بنفشه مخلوط باورد (گل محمدى) و کمى زعفران و یا بوسیله خرنوب انجام پذیرد و یا اینکه افشره کاهو و تاجریزى و بکمون را باید بکار برد.

اگر حالت کودک از آن هم سخت‏ تر باشد، ریشه کوبیده مهک (سوس، شیرین‏بیان) درمان آن است. اگر مر و مازوج و پوست کندر را بسیار ریز بکوبیم و با عسل بیامیزیم، این مخلوط دواى بازآوردن و جوش‏هاى لثه بچه است. رب توت ترش و رب غوره هم براى این کار مفید هستند. و شاید اگر بچه را با شربت انگبین و یا آب انگبین بشوئیم و چیزى از خشکنده ‏هاى مذکور را استعمال کنیم کودک به حال خود برگردد. در صورتى که به داروى قوى‏تر نیاز باشد، از رگ و پوست و گل انار و سماق از هرکدام به مقدار شش درهم و مازوج بمقدار چهار درهم و شبت باندازه دو درهم را باهم مى‏ کوبند، مى ‏بیزند و مى ‏پاشند.

12- گاهى اتفاق مى‏ افتد که از گوش بچه، ماده مرطوبى مى ‏تراود و این نشانه آن است که تن وى و بویژه مغزش بسیار تر است. در این حالت باید پشمى را در انگبین فروبرد و مقدارى کات یا زعفران و یا کمى بورک به آن اضافه کرد و در گوش کودک گذاشت. یا اینکه فقط پشم را در آب مازوج باضافه کمى زعفران خیس کرد و در گوش کودک نهاد.

13- اگر کودک به گوش دردى که از باد و یا از رطوبت ناشى مى ‏شود دچار شد علاجش یکى از داروهاى زیر است: حضض، مرزه کوهى، نمک تبرزد، عدس، مر، دانه شرنگ، سرو کوهى. و باید آن را در روغن جوشاند و در گوش چکاند.

14- اگر در مغز کودک ورم گرم که آن را عطاس مى ‏نامند پیدا شد که ممکن است درد آن بیشتر بچشم و گلو برسد و رنگ صورت زرد شود، در معالجه آن باید کوشید که مغز کودک به سردى گراید و تر شود. داروى این درد پوسته خیار و کدو، آب تاجریزى و بویژه افشره بقله الحمقاء (خرفه) و روغن ورد (گل سورى) بهمراه کمى سرکه و زرده تخم‏ مرغ با روغن ورد است. هرچه از این قبیل باشد حال بچه را بهتر مى‏ کند.

15- اگر در سر کودک آب پیدا شد، چاره آن را در بیمارهاى سر ذکر کرده ‏ایم و اگر چشم هایش ورم کرد، بر آن حضض و شیر مى‏ مالند و بعد بوسیله جوشانده بابونه و آب ریحان کوهى مى‏ شویند. اگر بر اثر گریه زیاد، لکه سفیدى در چشم پیدا شد، درمان آن افشره تاجریزى است و اگر پلک چشم کودک بر اثر گریه جوش زد و سرخ شد (گل مژه پیدا کرد)، چاره آن افشره تاجریزى است. ادامه دارد.......

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی