طبابت

گر طبیبانه بیایی به سر بالینم ///// به دو عالم ندهم لذت بیماری را

طبابت

گر طبیبانه بیایی به سر بالینم ///// به دو عالم ندهم لذت بیماری را

مشخصات بلاگ

در عصر حاضر سه مکتب طبی به طور عمده نفس می کشند:
طب قدیم!
طب جدید!
طب تلفیقی!
اکثر مطالبی که به اسم طب سنتی و طب قدیم در جامعه تبیین می شود در واقع طب تلفیقی هست!!!
اما بنده در اینجا فقط و فقط قصد دارم به ترویج طب قدیم که پایه ای وحیانی دارد بپردازم.
باشد که مقبول افتد!

نویسندگان

وعده های غذا (2)

سه شنبه, ۲۶ خرداد ۱۳۹۴، ۰۴:۱۹ ب.ظ

کسى که مى‏ خواهد قبل از شروع به ورزش چیزى بخورد بهتر است نان خالى تناول کند، آن‏قدر که پیش از آغاز ورزش شروع به هضم کند. حرکت قبل از غذا خوردن باید تند و قوى و حرکت بعد از غذا نرم و آهسته صورت گیرد. حرکت نباید آن‏چنان باشد که اشتهاى تباه برانگیزد. براى اصلاح اشتهاى تباه که میل به تندمزگى و نفرت از شیرینى و چربى دارد، بهترین راه، قى کردن بوسیله موادى مانند سکنجبین و ترب پس از خوردن ماهى است.

شخص فربه ‏اندام نباید وقتى که تازه از گرمابه آمده است غذا بخورد، بلکه بعد از خروج از حمام و پیش از غذا خواب سبکى بکند و بهتر است که بیشتر از یک وعده غذا نخورد، غذائى را پیش از هضم غذاى اولى تناول نکند، و بر خوراک بهیچ وجه حرکات تند انجام ندهد، تا اینکه غذا قبل از هضم فرونرود و یا بدون هضم فرونلغزد و یا مزاجش بر اثر خضخضه (حرکت غذا) تباه نگردد. در موقع صرف غذا نباید آب زیاد بنوشد- زیرا آب بین طعام و جرم معده جدائى مى‏ اندازد و آن را خاموش مى ‏کند- بلکه بهتر آنست که آب نخورد تا خوراک به معده وارد شود. علامت ورود طعام به معده آن است که قسمت‏هاى بالائى شکم سبک مى‏ گردد. اگر بسیار تشنه بود کمى آب سرد برمکد و از آن تجاوز نکند.

هر قدر آب سردتر باشد بیشتر رفع تشنگى مى‏ کند. این مقدار آب مکیده معده را انبساط و انقباض مى ‏بخشد. بطور کلى نوشیدن آب بشرطى که در وسط غذا نباشد و به اندازه‏اى که براى خوراک مفید باشد رواست.

کسانى که سردمزاج و ترمزاج هستند بهتر است بعد از صرف غذا، تشنگى را تحمل کنند و بخوابند. لیکن تشنه ماندن بعد از غذا و خوابیدن بعد از طعام براى گرم‏ شدگان صفرادار خوب نیست‏. کسانى که بیمارى صفراوى دارند اگر بمدت زیاد گرسنه بمانند زهره به معده راه مى‏ یابد و هر غذائى را که بعدا خورده مى ‏شود به تباهى مى‏ کشاند و در این صورت در حالت خواب و بیدارى آنچه بر سر تباه ‏مزاجان مى‏ آید بر آنها روى مى‏ دهد و شاید هم اشتها به غذا از بین برود. در این حالت باید آن‏قدر آب بخورد که طعام را بطرف پائین براند و مزاج خود را با غذاى خفیف مانند آلو که مزاج را تغییر نمى ‏دهد نرم کند و یا شیرخشت بخورد و بعد از اینکه اشتهایش بازگشت غذا میل نماید.

کسانى که مرطوب اندام و مرطوب بدن هستند و رطوبت بدن‏شان طبیعى و به آسانى قابل گداختن است نمى ‏توانند مانند خشک بدن ‏ها تحمل گرسنگى داشته باشند مگر اینکه بدن‏شان از رطوبت‏هاى غیر طبیعى و غیر آنچه در گوهر اندام ‏ها دارند پر شده باشد و آن رطوبت‏ هاى وارده «خوب» باشند و شایستگى داشته باشند که طبیعت آنها را به غذاى صحیح تبدیل کند و نیروى غذائى به آنها بدهد.

نوشیدن آب در موقع غذا خوردن و دنبال کردن غذا با آب زیان‏ آورترین کارهاست زیرا آب خود سریع الهضم است و به آسانى فرومى ‏رود و طعام را قبل از آنکه از راه طبیعى هضم شود با خود بمعده مى‏ برد و در نتیجه سبب تعفن و بند آمدن‏ ها و گاهى موجب گرى مى‏ گردد. شیرینى ‏ها چون بمذاق خوش‏ آیند هستند و طبیعت قبل از هضم آنها را بخود مى‏ کشد بسا که زود موجب بندآمدگى‏ ها مى‏ شوند و بندآمدگى‏ ها بنوبه خود سبب بسیارى از بیمارى‏ ها مى‏ گردند که یکى از آنها بیمارى استسقاء است‏. غلظت هوا و آب، بویژه در فصل تابستان سبب تباهى خوراک مى‏ گردد. بد نیست که همراه غذا  آب گرمى که عود و مصطلکى در آن پخته باشد بنوشند.

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی